HET VERHAAL VAN...


Wil Hirs

Vrijwilliger bij Heliomare

Door: Yvonne Molenaar

“Ik ben Wil en ik wil wat doen!”

Dat zijn de eerste woorden die bij Wil Hirs opkwamen toen haar de vraag werd gesteld: waarom zij vrijwilliger is bij Heliomare. Wil heeft zich 5 jaar geleden aangemeld als vrijwilliger. Haar man was net overleden. Zij hadden samen een actief leven. Veel gezeild met hun eigen zeilboot, veel samen ondernomen. En opeens was ze alleen.


Wil: “Ik heb me opgetut, afgestoft, de stoute schoenen aangetrokken en ben naar Heliomare gegaan. ‘Ik ben Wil en ik wil wat doen.’ En er is genoeg te doen. De afgelopen vijf jaar heb ik verschillende taken gehad. Ik ben begonnen met patiënten begeleiden bij het eten. Dat doe ik nog steeds. Ik help patiënten met een dwarslaesie die nauwelijks hun handen kunnen gebruiken. Bij het eten snijd ik het vlees, de boterham, of schil een appel en als het nodig is geef ik ze ook eten. Tijdens het eten geven, maak ik natuurlijk een praatje met hen. Vergeet niet hoe dicht je dan bij de mensen staat: letterlijk en figuurlijk. Dat is voor patiënten niet altijd even prettig. Maar omdat je zo dicht bij ze staat, bouw je ook gauw een band op. Gelukkig gebeurt het regelmatig dat patiënten op den duur mijn hulp niet meer nodig hebben met het eten. Dan is een praatje of een luisterend oor voldoende. En ook dat gebeurt regelmatig.

VRIJWILLIGERS


In het revalidatiecentrum en op onze scholen zijn in totaal 98 vrijwilligers actief. Dat zijn zowel dames als heren. Soms zijn vrijwilligers in behandeling bij Heliomare geweest, zijn mensen met pensioen gegaan en willen graag nog wat om handen hebben. De meest voorkomende werkzaamheden zijn: ondersteuning bij het strandproject, patiënten naar de kapper brengen of een boodschap doen, een praatje maken, als begeleider naar het ziekenhuis, helpende hand bieden bij evenementen, van en naar de therapie brengen enz.

Wil is drie keer in de week in Heliomare. Op maandag en donderdagavond helpt ze patiënten op de tweede verdieping met eten. Als ze daar klaar is verricht ze in het restaurant hand en spandiensten. Wil: “Als het kan eten patiënten van de tweede verdieping in het restaurant. Dan help ik waar nodig, maak een praatje of biedt een luisterend oor. Op woensdag leidt ik pas opgenomen patiënten rond. Ik vertel wat waar is, zodat mensen al een klein beetje de weg kunnen vinden. Die rondleidingen duren ongeveer 45 minuten. De een vraagt veel en vertelt voluit. De ander heeft daar geen behoefte aan. Ik vind alles prima”.


Daarnaast valt Wil in tijdens ziekte en vakantie van andere vrijwilligers. “Iemand naar de kapper brengen of even een boodschapje doen. Gewoon doen wat nodig is. Leuk? Dat is zacht uitgedrukt. Wil: “Dit werk geeft me veel voldoening. Ik kan wat betekenen voor de mensen, en ik krijg daar dankbaarheid voor terug. Ik heb en kan alle tijd geven voor zover iemand dat nodig heeft. Dat is toch heerlijk. Daar hoef ik geen dankbaarheid voor te krijgen. Maar fijn dat ik tijd en aandacht kan geven.”